Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος μίλησε με συγκινητικά λόγια για την εκδημία του Μακαριότατου Μητροπολίτη πρώην Θεσσαλονίκης Άνθιμου στις Συνδέσεις της ΕΡΤ.
«Είχα την ιδιαίτερη ευλογία το τελευταίο διάστημα, δηλαδή τους τελευταίους 16 μήνες, όποτε και βρίσκομαι κι εγώ στη Θεσσαλονίκη, να συνδεθώ μαζί του και μάλιστα να είναι έτσι αρκετά έντονος ο σύνδεσμος και πραγματικά ουσιαστικός και γεμάτος αγάπη. Τον αισθάνθηκα ως πνευματικό μου πατέρα και ως έναν άνθρωπο πολύ οικείο, γιατί είναι αλήθεια ότι και ο ίδιος εκ χαρακτήρος μπορούσε να εκπέμπει και να φροντίζει γι αυτό.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μοιραζόμασταν καθημερινά τον ίδιο χώρο στο γραφείο, βρισκόμασταν στον ίδιο τόπο, ότι κάθε μέρα βρισκόμασταν είτε το πρωί, είτε το απόγευμα, είτε το βράδυ, κάτι να δούμε στην τηλεόραση, κάτι να συζητήσουμε. Δεν έπαψε ποτέ να έχει ενδιαφέρον για τα ευρύτερα πράγματα και της Εκκλησίας και της πατρίδος μας και ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος προσωπικά θα τον χαρακτήριζα πάρα πολύ ευγενή και άνθρωπο, ο οποίος αγαπούσε ιδιαιτέρως και την Εκκλησία και την πατρίδα», τόνισε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.
«Εκείνο που πάντοτε τόνιζε και για το οποίο αγωνιούσε ήταν το ζήτημα της ενότητος της ενότητος τόσο των δυνάμεων της πατρίδος, αλλά και της ενότητος της Εκκλησίας. Και γι’ αυτό, ενώ παρουσιαζόταν πολλές φορές ως ένας άνθρωπος σκληρός, προσωπικά έχω την αίσθηση ότι δεν ήταν σκληρός.Προσπαθούσε να κρατάει κάποιες ισορροπίες και δεδομένων των συνθηκών και της πόλης αλλά και ευρύτερα, νομίζω πως ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος προσπαθούσε να προχωρήσει.
Χαρακτηριζόταν ως ιδιαιτέρως συντηρητικός από κάποιους κύκλους, ως ένας άνθρωπος ο οποίος δεν άφηνε μύγα στο σπαθί του. Η προσωπική μου αντίληψη και η αντίληψη των ανθρώπων που τον έζησαν, αλλά και των ανθρώπων με τους οποίους είχε επαφή και είχε και διαφορετικές απόψεις ήταν ότι ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος μπορούσε να διακονεί την καταλλαγή, ακόμη και αν φαινόταν ότι δεν ήταν έτσι.
Ίσως σε ένα πρώτο επίπεδο, με μια πρώτη ματιά, ή το πρώτο διάστημα κατά το οποίο ανέκυπτε ένα θέμα, έμοιαζε να κρατάει τα άκρα. Στην πραγματικότητα, όμως, ίσως αυτός ήταν ένας τρόπος για να κρατήσει μια αντίσταση, έχοντας τη βεβαιότητα ότι στη συνέχεια θα προχωρήσει και λίγο παραπέρα. Πάντως ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος αγωνίστηκε. Ένας άνθρωπος ο οποίος όπου υπηρέτησε άφησε το στίγμα του, το θετικό στίγμα του», σημείωσε ο ίδιος.
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης τόνισε «πως ο Άνθιμος ήταν εκείνος που όταν το 1974 πήγε στην Αλεξανδρούπολη, συνέβαλε τα μέγιστα για τη δημιουργία πανεπιστημίου για τη δημιουργία μονάδων κοινωνικής φροντίδας. Κάτι που ήθελε να κάνει και στη Θεσσαλονίκη, αλλά δυστυχώς διάφορες συνθήκες δεν του επέτρεψαν να φτιάξει ένα ίδρυμα μεγάλο για άτομα χρονίως πάσχοντα που ήθελε, ενώ ταυτόχρονα διαχειρίστηκε με σωστό τρόπο αυτά τα οποία βρήκε από τους προκατόχους του και στην Αλεξανδρούπολη και στη Θεσσαλονίκη».
Ο Παναγιώτατος απάντησε και στο ερώτημα για τις μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά της η Εκκλησία λέγοντας ότι «είναι οι προκλήσεις που κάθε επίσκοπος έχει σε κάθε εποχή. Το πώς θα μπορέσουμε να μεταδώσουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού στους ανθρώπους της εποχής μας και το πώς θα μπορέσουμε να δώσουμε στους ανθρώπους της εποχής μας να συνειδητοποιήσουν ότι το Ευαγγέλιο και ο Χριστός δεν είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν, αλλά το μήνυμα του Χριστού παραμένει διαχρονικό στους ανθρώπους της κάθε εποχής. Γι’ αυτό αγωνίστηκε ο Μητροπολίτης Άνθιμος και έδωσε όλες του τις δυνάμεις. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε όλοι οι επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και βέβαια αυτό γίνεται ευρισκόμενοι πάντοτε σε έναν διάλογο με την εποχή μας. Γιατί αν δεν διαλεχθείς με την εποχή σου, δεν μπορείς να μεταδώσεις και να πείσεις ότι το μήνυμα το οποίο ο Χριστός στέλνει παραμένει διαχρονικό και είναι επίκαιρο».
Τέλος, σχολίασε και όσα συνέβησαν τη Δευτέρα το απόγευμα στην Εθνική Πινακοθήκη σημειώνοντας ότι το δικό του σχόλιο «δεν μπορεί να διαφέρει από την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, της οποίας μάλιστα είμαι και μέλος φέτος, σχετικά με την ιδιαίτερα δύσκολη θέση στην οποία βρεθήκαμε όλοι βλέποντας αυτά τα έργα. Βεβαίως, εκ των υστέρων δίνονται διάφορες ερμηνείες ότι δεν ήταν η Παναγία, δεν ήταν ο Χριστός, ότι προσπαθούσαν να αποτυπωθούν κάποια άλλα πρόσωπα.
Όμως νομίζω η αλήθεια των πραγμάτων μας βεβαιώνει ότι υπήρξε μια διαφορετική προσέγγιση- το λέω με πάρα πολλή επιείκεια- του προσώπου του Χριστού. Όμως ο Χριστός για την Εκκλησία παραμένει αναλλοίωτος και πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούμε πρόσωπα τα οποία κεντρίζουν έτσι τις ευαισθησίες των ανθρώπων. Και θα χρησιμοποιήσω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Εύχομαι να μην είναι απλοϊκό… Αν στη θέση της Παναγίας και του Χριστού βρισκόταν κάποιο οικείο και πολύ αγαπημένο πρόσωπο για μας, της μητέρας μας, του πατέρα μας ή κάποιο άλλο αγαπημένο πρόσωπο; Πιστεύετε ότι δεν θα αντιδρούσε κάποιος; Δεν είμαι υπέρ της άποψης, όπως και η Ιερά Σύνοδος δεν είναι της άποψης ότι έχει δικαίωμα οποιοσδήποτε να πηγαίνει και να προβαίνει σε οποιεσδήποτε πράξεις.
Όμως πρέπει να σκεφτούμε και το άλλο ότι η Πινακοθήκη δεν ήταν μία ιδιωτική γκαλερί, αλλά ήταν η Εθνική Πινακοθήκη, με ό, τι αυτό σημαίνει και με ότι αυτό συνεπάγεται. Από κει και πέρα, δεν υπάρχει διάθεση πολεμικής εκ μέρους μας έναντι του οποιουδήποτε, αλλά νομίζω ότι στον δημόσιο διάλογο έχουμε δικαίωμα να παρεμβαίνουμε και να συζητούμε για κάποια ζητήματα, τα οποία ίσως εν ονόματι της τέχνης δεν πρέπει να αναφύονται».